"Creativiteit past niet in hokjes en heeft ruimte nodig"
Het is donker en regenachtig als ik in alle vroegte onderweg ben naar Bianca Jansen, de eerste vrouwelijke tatoeëerder die ik mijn leven tegen kom. Het is nog voor half negen en ik houd van dit tijdstip van de dag – als mijn energie bruist en ik die in goede banen probeer te leiden.
Als ik aankom in de Waldhoornlaan 77, zie ik tot mijn vreugde een parkeerplaatsje precies voor de deur. Wat fijn! Ik stap uit en zie dat Bianca me tegemoet komt. Ze zegt, dat ik mijn auto beter op de oprit kan zetten; anders heb ik straks nog een parkeerboete aan mijn broek hangen. Ik verplaats mijn Toyota en niet veel later schudden we elkaar de hand.
Ik stap binnen in een prachtige, rustige en sfeervol ingerichte studio. Mijn oog valt als eerste op de zachtgroen gekleurde wand, die vol hangt met fotolijstjes in allerlei vormen en maten. Verder zie ik een paar bokshandschoenen aan de kapstok hangen en even verder een zaag met de titel “Long Bridge Tattoo”. Ik ben verheugd; deze inrichting komt niet overeen met het beeld wat ik in andere tattooshops heb gekregen. Met een kop koffie, neem ik plaats op de barkruk aan de balie en het duurt niet lang voordat ik word meegenomen in het verhaal van Bianca.
Je passie achterna
“Ik ben een laatbloeier; ik ben pas op latere leeftijd begonnen met tatoeëren. De directe aanleiding daarvoor, was het moment waarop ik mijn eerste tatoeage liet zetten. Daar was ik zo van onder de indruk en wist meteen – dat wil ik óók kunnen”, vertelt Bianca. “Natuurlijk zijn zeggen en het vervolgens gaan doen, twee heel verschillende dingen. Ik ben altijd creatief geweest, maar zag dat vooral als hobby. Ik werd pas echt aan het denken en handelen gezet, toen ik van mijn man met kerst een tattoo set kreeg. Toen kon en wilde ik er niet meer onderuit. Ik vond mijn passie”, zegt ze. Via via volgt Bianca een opleiding, waarbij ze onder andere meer leert over techniek en het gebruik van kleur. “En dan is daar het moment waarop je de eerste tattoo bij een ánder zet. Heel erg spannend!”. Bianca heeft er geen spijt van, dat ze “al veertig” was toen ze begon met tatoeëren. “Mijn gezin gaat voor alles. Ik heb in mijn werkende leven van alles gedaan, maar wat ik ook deed; het allerbelangrijkste vond ik dat het paste binnen de zorg voor mijn gezin. Ik wilde geen moeder zijn van een kind, wat naar voor- tussen- en naschoolse opvang moest. Natuurlijk had en heb ik het geluk, dat ik in de situatie was om die keuze te kunnen maken”, vertelt ze verder.
Na het zetten van haar eerste tatoeage, ging het snel. “We woonden destijds in de Lange Brugstraat op de Leur en ik voelde, dat het tijd was voor het zetten van de volgende stap”. Bianca werkte op dat moment al in een tattoo shop in Tilburg, maar merkte dat de manier waarop daar gewerkt werd, niet háár manier was. “Ik wilde het anders wilde aanpakken”, zegt Bianca. “Ik houd van duidelijkheid en het maken van heldere afspraken. Ik pas niet in de typische manier van werken en leven, die de meeste tatoeëerders hebben. Ik bedoel – ik heb een gezin wat altijd op de eerste plaats staat. Ik wil niet ’s nachts werken aan ontwerpen, om twee uur in de middag opstaan en dan vervolgens gaan tatoeëren”.
Het gezin was in het gelukkige bezit van een garage aan huis. De ene helft blééf voor de fietsen en andere spullen die de meeste mensen in hun garage hebben staan en in de andere helft ontstond haar eigen tattoo shop. Bianca denkt met plezier terug aan die tijd. “Het was er kneuterig en klein, maar het hád iets. Ik heb nooit gebrek aan klanten gehad. Mijn eerste klanten waren mensen die dichtbij me stonden: familie, vrienden en kennissen”. Tegenwoordig komen haar klanten overal vandaan. Daar heeft Bianca weinig tot niets voor hoeven doen. De goede mond tot mond reclame doet haar werk. Ze komt uit een middenstandsgezin en heeft van huis uit een bepaalde zakelijkheid meegekregen. Ze vertelt, dat zakelijkheid en creativiteit best een lastige combinatie kunnen zijn. “Je kunt creativiteit moeilijk zakelijk bekijken. Het is een gevoel. Dat laat zich nauwelijks dwingen in tijd of hokjes. Een tatoeage is pas goed gelukt als álles klopt en past”, zegt Bianca. Daarbij is niet in de laatste plaats van belang, dat het voor Bianca goed voelt. “Ik moet er zelf ook helemaal achter staan, anders begin ik er niet aan”. Het komt niet vaak voor dat na een verkennend gesprek, de tatoeage uiteindelijk niet gezet wordt.
We zitten aan onze tweede koffie, als we praten over het veranderde beeld wat de laatste jaren is ontstaan ten aanzien van tatoeages. We zijn het er over eens, dat dat een goede zaak is. Tatoeages worden tegenwoordig maatschappelijk gezien veel gemakkelijker geaccepteerd. Het van vroeger heersende beeld van stoere en gevaarlijke types, die helemaal onder de plakplaatjes zitten én de daarbij horende vooroordelen, is de laatste tien jaar grotendeels verdwenen. Toch merkt Bianca, dat zij als vrouwelijke tatoeëerder, tussen haar vooral mannelijke en jongere collega’s, de nodige vooroordelen aan het wegwerken is. “Men denkt nog te vaak in hokjes. Langzaam verandert het idee, dat ik alleen maar huisvrouwen tatoeëer”, vertelt ze lachend. Ik zie haar ogen schitteren en merk dat ze in haar hum is. “De allereerste keer dat ik via social media een groot compliment kreeg, van een tatoeëerder die ik zelf heel hoog heb zitten, stond ik te springen van geluk”, zegt ze. “De waardering voor mijn werk van collega’s is niet het belangrijkst, maar het feit dat mijn werk positief opvalt – daar word ik wel erg blij van”.
Het verhaal achter de tattoo
Bianca luistert vooraf altijd goed naar de wens van haar klant en of haar vertaling daarvan overeenkomt met het idee wat de klant zelf heeft. Het is voor haar belangrijk om een totaalbeeld te krijgen van haar klant. “Daarom wil ik mensen graag éérst zien. Hoe praat en beweegt diegene, welke kleren en kleuren daagt hij of zij? Het gaat om het totaalplaatje; daar moet mijn ontwerp uiteindelijk bij passen”. Bianca zet het liefst tatoeages met een persoonlijk verhaal of persoonlijke situatie achter het uiteindelijke resultaat. “Mensen hebben zoveel verschillende redenen om een tatoeage te zetten. Soms zijn dat hele bijzondere of schrijnende verhalen. En dan janken we tijdens het tatoeëren gewoon allebei een potje”, vertelt ze.
Sinds de verhuizing naar de Waldhoornlaan, heeft Bianca het nog drukker gekregen. Als ze wil, kan ze haar hele week en agenda vullen met afspraken. Toch kiest ze daar niet voor en is ze iets minder gaan werken. “Tatoeëren is een creatief proces. Ik wil niet onder druk moeten werken of stress ervaren. Om te kunnen ontwerpen heb ik een bepaalde rust nodig”, vertelt ze. Om die reden heeft ze besloten om de komende maanden geen nieuwe afspraken aan te nemen en voorlopig geen inloopavonden te houden. Ze verwacht dat ze dat vanaf maart wel weer kan doen. Natuurlijk gaan de al geplande afspraken wel gewoon door. “Ik ben nou eenmaal te perfectionistisch om slordig om te gaan met afspraken. Ik vind het belangrijk dat klanten weten wat ze kunnen verwachten en ik doe er alles aan om die verwachtingen naar redelijkheid waar te maken”, zegt Bianca.
Een eigen stijl ontwikkelen
Door het nemen deze beslissing hoopt Bianca meer tijd en ruimte te vinden, om zich nog meer toe te kunnen leggen op het ontwikkelen van haar eigen stijl. Gaandeweg ziet ze deze eigenheid zeker al ontstaan. Ze laat me een paar foto’s zien van tatoeages die ze de laatste tijd heeft gezet. “Dit dus. Zie je dat waterverfachtige effect? Dat vind ik geweldig om te doen! Het is mijn droom, dat mijn hand en stijl in een tatoeage herkend worden en dat nog meer mensen mij weten te vinden juist vanwege mijn persoonlijke stijl”. Bianca is zichtbaar tevreden en kijkt dromerig weg. Ik zie dat zij in háár hoofd, het plaatje al helemaal voor zich ziet.
De klok tikt en we blijven maar praten. Bianca is een echte spraakwaterval. Ze heeft me vooraf verteld, dat haar eerste klant om tien uur op de stoep staat. Ik voel me er bijna schuldig over, dat we niet tot een einde van ons gesprek lijken te komen. In de afgelopen anderhalf uur, heb ik een aantal keer op het punt gestaan haar deelgenoot te maken van iets wat al een tijdje in mijn gedachten zit. Gaandeweg dit gesprek is mij duidelijk geworden, dat ik wil luisteren naar de gedachten die aan dit gevoel ten grondslag liggen. Ik voel me verbonden met Bianca en de manier waarop zij haar creativiteit uitdraagt en ervaart. Nog voordat ik uiteindelijk net voor tien uur weer in mijn auto stap, heb ik naar Bianca uitgesproken, dat ik liever wat langer wacht op een tatoeage die met liefde, aandacht en detail is gezet, dan te gaan naar een tattoo shop, die zonder reden van opgaaf de afspraak vier weken naar achteren heeft verplaatst.
Ik heb er alle vertrouwen in, dat er ergens dit jaar een prachtige versie van haar creativiteit op mijn onderarm verschijnt. En daar wil ik graag met geduld op wachten.
